Ciechowski klasycznie

Niewielu jest artystów, w których twórczości słowo i muzyka znajdują się na równie wysokim poziomie. Wyrazić takie zdanie, to jak pokazać język fanom polskiego rocka, którzy zaraz zaczną wymieniać liczne zespoły zaangażowane w rzeczywistość oraz wywierające głęboki wpływ na słuchaczy. Wymienią wśród nich – słusznie – Grzegorza Ciechowskiego, lidera zespołu Republika oraz Obywatel G.C. Powiedzieć o Ciechowskim, że pisał teksty dobre, to tyle co nic. A więc raz jeszcze: niewielu jest artystów, w których twórczości słowo i muzyka znajdują się na równie wysokim poziomie. A jest ich jeszcze mniej po odejściu Grzegorza z Ciechowa.

Artykuł ten nie będzie dotyczył twórczości Ciechowskiego sensu stricto. Będzie oscylował wokół niej i będzie jej dotykał, tak jak dotyka ją projekt muzyczny Hania Rani & Dobrawa Czocher (wcześniej Ciechowski klasycznie), który powstał w 2012 roku, koncentrując swoje działania na aranżacjach wybranych utworów muzyka. Gitary, klawisze, perkusja oraz wszystkie poboczne instrumenty występujące w oryginalnych utworach zostały zastąpione fortepianem i wiolonczelą. Co więcej, nie usłyszymy w aranżacjach tekstów piosenek. To mało? Zbyt brutalna ingerencja w cudzą twórczość? Otóż nie.

Hanna Raniszewska i Dobrawa Czocher wymagają słuchacza obeznanego z twórczością Ciechowskiego. Wymagają publiczności, która nosi w sobie bagaż sensu słów artysty. One ze swojej strony poprzez dźwięki instrumentów, oferują wyłuskanie z piosenek kolejnych znaczeń, emocji oraz pytań.

Aranżacjami na wiolonczelę i fortepian podjęłam się ja (Hania), Dobrawa natomiast wspaniale myśl moją potrafiła odtworzyć oraz nadać jej własne emocje i uczucia. I tak, przez przypadek Ciechowski, uwielbiany już wcześniej, stał się nam jeszcze bliższy a relacja z nim niemal osobista i intymna.

Postanowiłyśmy podejść do tego zadania na swój własny sposób. To co jest efektem naszej pracy to nasze spojrzenie na jego muzykę, jego osobę i związane z nią skojarzenia, odczucia. Spróbowałyśmy ukazać jego twórczość poprzez własne “ja” – klasyczne wykształcenie, akustyczne instrumenty i zupełnie inne czasy i środowisko, w których przyszło nam dorastać.1

Wchodząc na kanał muzyczny Dobrawa Czocher & Hania Rani możemy usłyszeć aranżacje piosenek m.in. Mamona, Nie pokonasz miłościŚmierć na pięć oraz Telefony.

Nie pokonasz miłości to piosenka znana z filmu Wiedźmin Marka Brodzkiego, którą wykonywał Robert Gawliński. Uważam, że jego głos zawsze kojarzyć się będzie z repertuarem zespołu Wilki i nigdy nie będzie pasować do twórczości Ciechowskiego. Nic na to nie poradzę. Wiele osób podziela to zdanie, więc tym bardziej na pilną uwagę zasługuje aranżacja. Wykonanie Hanny Raniszewskiej oraz Dobrawy Czocher to ponad 8 minut muzyki, która zachwyca, ma swoje napięcia i odprężenia, dąży do kulminacji (4:30), by później rozlać się łagodnymi dźwiękami wiolonczeli, fortepianu oraz… Głosu Hani, który zarówno przy pierwszych, jak i kolejnych wysłuchaniach przejmuje mnie dreszczem. Warto zaznaczyć, że kulminacja utworu nie jest wykrzyczanym, technicznym popisem. Każdy dźwięk zagrany jest w sposób przemyślany, a emocje nie przysłaniają formy. Dźwięk wiolonczeli wspaniale pasuje do tego repertuaru, natomiast dźwięk wiolonczeli Dobrawy, co naprawdę słychać, jest wyjątkowo intencjonalny, pewny oraz wzbudzający wiele odcieni uczuć. Nie pokonasz miłości, to nie tylko przykład świetnej aranżacji piosenki Ciechowskiego. To również gratka dla wielbicieli muzyki klasycznej. Słyszymy nie tylko logiczny i bardzo ładny przebieg muzyczny, ale również możemy podziwiać zgranie dziewczyn, ich umiejętność współpracy oraz wzajemnego słuchania. Szczególnie słychać to w zakończeniach fraz, które wykonane są z wielką precyzją i smakiem. W tej muzyce słychać wyraźnie doświadczenia z muzyką klasyczną, co jest wielkim plusem całego projektu.

Śmierć na pięć to jedna z najsłynniejszych piosenek Republiki, a zarazem moja ulubiona aranżacja projektu. Przejmująco smutna melodia utworu wraz z barwą wiolonczeli oraz perlistym, klarownym dźwiękiem fortepianu, ukazuje głębszy smutek, zupełną samotność. Najpiękniejszą frazą piosenki jest dziecięco naiwna (tym trudniejsza!) melodia kołysanki Krzysztofa Komedy z filmu Romana Polańskiego Dziecko Rosemary, wpleciona w wysoki rejestr wiolonczeli (3:07). Kolejny zachwycający smaczek! Śmierć na pięć to utwór o wolnym tempie, jednolitej rytmice i stale powracającej melodii – trudne zadanie dla osób pragnących wzbudzić zainteresowanie oraz uniknąć uśpienia słuchacza. Duet w tych jednorodnych przebiegach pokazuje jak mała, subtelna zmiana wpływa na odbiór słuchacza. Zespół bawi się niuansami, dba o każdy z nich i tym samym zyskuje uwagę odbiorców.

Projekt Hania Rani & Dobrawa Czocher to unikalne przedsięwzięcie. Minimalistyczna oprawa kieruje słuch audytorium na sferę subtelnego bogactwa brzmieniowego oraz przemyślanej formy utworów. Hanna Raniszewska oraz Dobrawa Czocher są wyjątkowo zdolnymi instrumentalistkami, co pokazały poprzez tak profesjonalne podejście do muzyki popularnej. Projekt ten stał się dla mnie kolejnym głosem w długiej debacie na temat znaczenia twórczości Ciechowskiego dla muzyki polskiej.

Niewielu jest artystów, w których twórczości słowo i muzyka znajdują się na równie wysokim poziomie. Ale jest ich więcej odkąd możemy usłyszeć duet Hanny Raniszewskiej i Dobrawy Czocher.

Aleksandra Bliźniuk


1 https://www.facebook.com/ciechowskiklasycznie/info

Advertisements

Autor

Aleksandra Bliźniuk

Absolwentka szkoły muzycznej II stopnia im. Feliksa Nowowiejskiego w Gdańsku w klasie fortepianu. Absolwentka muzykologii poznańskiej. Interesuje się muzyką polską XX wieku oraz zagadnieniami z zakresu estetyki i socjologii muzyki.

Dodaj donos

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s